Blog voor leden van de beroepsvereniging van fotografen

november 6, 2011

Iedereen vakman

Filed under: Uncategorized — Tags: , — francistilborghs @ 8:50 pm

De voorbije week bracht ik aan bezoekje aan de Antwerpse boekenbeurs.  Dat er heel wat kookboeken op de markt gebracht worden, kan geen mens ontgaan. Elke uitgeverij heeft wel drie, vier, vijf boeken over eten in de aanbieding staan.   Dit alles is een gevolg uiteraard van de talrijke kookprogramma’s op TV die je moeten doen geloven dat je in de voetsporen van de topchefs kan treden. Eigenlijk gaat het hier om hetzelfde soort volksverlakkerij die je ook in de fotografische sector ziet. Zoals het onmogelijk is om een meesterkok te worden door kookboeken te lezen en naar televisie te kijken, zo word je ook geen goed fotograaf door wat handboeken over digitale fotografie te kopen. Net zoals je niet kan leren fietsen uit een boek. In onze huidige consumptiemaatschappij willen we steeds meer, steeds sneller en het mag allemaal geen moeite kosten. Men koopt een fotocamera, leest een boek over fotografie, en voila, we zijn fotograaf.  Zolang dit in eigen familiekring gebeurt is er niets aan de hand, maar velen voelen zich al snel geroepen om hier en daar een huwelijksreportage mee te pikken.  Ik vraag mij dan af of er ook hobbykoks zijn die in bijberoep op communie- of huwelijksfeesten gaan koken ? Ik twijfel eraan. Wie wil er zijn feest nu laten verknallen door een slechte maaltijd, bereidt door een amateurkok. Niemand toch ? Waarom geldt die logica dan niet voor het inhuren van een bruidsfotograaf ? Is het omdat men het verschil in kwaliteit niet ziet ? Of is het huwelijkalbum minder belangrijk en wil men liever indruk maken op familie en kennissen met een poepchique feestzaal en uitgebreide schotels ?  Buiten het huwelijkspaar heeft niemand last van een amateuristisch gemaakt fotoboek, maar van slecht eten wordt gans de familie ziek. Het uiterlijke vertoon is belangrijker dan foto’s die de échte emoties van de dag weergeven. Misschien moet ik mij dan toch maar wat kookboeken kopen en topkok worden.

oktober 8, 2011

workshop fotografie bij Andy Hens in Dortmund

Maandagavond 3 oktober reisden een aantal Belgische beroepsfotografen af naar Dortmund om er een driedaagse workshop te volgen bij Meister Fotograaf Andy Hens. Na een deugddoende nachtrust begaven de studenten zich naar het Bildungszentrum van de Handwerkskammer Dortmund waar Andy hen opwachtte met koffie en croissants. Tijdens het ontbijt in het klaslokaal stelde hij zichzelf voor aan de mensen die hem nog niet kenden. Dat hij  de Belgische nationaliteit  heeft en door een ‘accident de parcours’ in Duitsland is beland, werd met veel nadruk beklemtoond. En ook dat hij later op pensioenleeftijd zeker zal terugkeren naar zijn geliefde stad Antwerpen om er dan dagelijks een bolleke in café Den Engel te drinken.Tijdens de rondleiding die daarna volgde, werden grote ogen getrokken en werden vele wow’s gehoord. Niemand had in zijn studententijd de luxe gekend met zo’n aanbod van professioneel materiaal te werken. De Duitse aspirant-fotografen van vandaag weten niet hoe verwend ze zijn.  Daarna gaf Andy op zijn kenmerkende rock’n roll-manier les in het fotograferen van producten met reflecties zoals glazen, munstukken en (miniatuur)auto’s.

Op dag 2 stond Dynamo Andy al om 6u in het klaslokaal. Iets te vroeg voor de studenten die de avond ervoor nog het lokale gerstennat hadden gedegusteerd in een plaatselijk café. Maar om 8u30 was iedereen weer paraat. Er stond een cursus Photoshop op het programma waarbij meester Hens o.a. toonde  hoe hij zijn modellen retoucheerde. In de namiddag werd er weer geëxperimenteerd in de grote speeltuin die de fotostudio van de Handwerkskammer  is. Er werd gewerkt met stroboscopische lampen (Pictolites), ringflitsers, beautydishes en softboxen van zeer klein tot zeer groot.

De interactie binnen de groep was zeer groot en iedereen leerde van iedereen. ‘s avonds vertrok de ganse groep naar restaurant Biedemeier voor een gemeenschappelijk diner. Na het eten verscheen er een verjaardagstaart op tafel omdat Karla Polus op 5/10 een streepje mocht bijschrijven. De pret was nog niet ten einde, want na de taart werden we getrakteerd op een glaasje schnaps. Gulle gever van dienst was Filip Santens die net ervoor een sms’je had ontvangen dat zijn schoondochter 3 maanden zwanger was. Opa Filip in wording dus.

Dat de groep op de ochtend van dag 3 iets stiller was dan de dagen ervoor was geen wonder. Zelfs onvermoeibare Andy Hens zag er wat bleker uit dan anders. Maar er moest gewerkt worden. Andy had namelijk het sympathieke model Jeanine geboekt om te experimenteren met lichtopstellingen. Zelden een model ontmoet dat zoveel geduld had als Jeanine. Er werden oude Polaroid-camera’s uit de kasten getoverd om te experimenteren met de mogelijkheden van de goeie oude instantcamera.

Moe maar voldaan zoals dat heet, reisde de groep donderdagavond terug af naar Belgïe. Geladen met volle geheugenkaarten en bladzijdenlange cursusnotities. Onze honger naar kennis is weer voor even verzadigd. We hebben weer bagage genoeg om te oefenen. Om alsmaar beter te worden. Want dat is de enige manier om in het fotografenvak overeind te blijven.

Bedankt Andy voor de enthousiaste manier waarop je je kennis met ons wou delen. We hebben er van genoten.

Meer foto’s vind je op http://www.facebook.com/media/set/?set=a.2405087457798.2130089.1569489874&type=1

 

 

 

oktober 26, 2011

Starters leren bij in Limburg

Maandag 24 oktober trok een groep starters van de NVB naar Nederlands en Belgisch Limburg om hun kennis bij te schaven. In de voormiddag waren ze te gast bij Vakcolor waar eigenaar Bob hen in hoogst eigen persoon een rondleiding gaf in het bedrijf.

De boodschap die Bob hen meegaf was dat ze zich moeten onderscheiden met producten die de klant niet in de Hema of het Kruitvat vindt. Een canvas kan je overal kopen en ook al is de kwaliteit die je aanbiedt vele malen hoger dan die van de grootwarenhuizen, de klant gaat toch de prijzen vergelijken. Voor alle duidelijkheid, Vakcolor heeft ook canvassen in het assortiment, maar mikt toch eerder op exclusieve producten. Vandaar de Exclusive Line : Exclusive Wooden, Exclusive Aluminium en Exclusive Combi. De. meerwaarde van Vakcolor is dat ze een kant en klaar product aanbieden zodat je als fotograaf kan doen waar je goed in bent : fotograferen. Ze leveren zelfs Positiv-kartonnage met ingekleefde foto’s zonder dat daar een minimum afname voor geldt.

Na een hartelijke broodjeslunch vertrok de groep naar Diepenbeek waar Paul Croes zijn studio heeft. Paul runde in het verleden een service bureau waar reclamejongens terecht konden voor het betere fotowerk. Uiteindelijk heeft hij die hectische wereld met lange werkdagen achter zich gelaten. Hij specialiseert zich nu in dierenfotografie en meer speciaal honden.

Er wordt wel eens gezegd dat eigenaars van honden hun dieren als hun kinderen zien en daar veel geld aan uitgeven. Paul kan dat alleen maar beamen. Hij werkt nooit op locatie want op elk hondenevenement zijn er wel twee of drie amateurs die voor een appel en een ei kiekjes aanbieden. Daarom dat Croes zich beperkt dat hoogwaardige opnames in de studio.

Tot slot vertelde Paul Croes ook nog iets over modellenfotografie. Hij heeft zijn eigen werkmethode waarbij hij  het model in een spiegel laat kijken. Zo ziet ze direct wat er goed of slecht is aan haar houding en kan ze onmiddelijk bij sturen. Voor speciale effecten kan de spiegel voorzien worden van waterdruppels en dergelijke. De startersgroep had haar eigen model meegebracht in de persoon van Ilka Demeyer die voor één keer eens niet achter de camera moest staan.

Last but not least werd een bezoek gebracht aan Jos Molenaars wiens winkel en studio in de schaduw van het Ambiorix-beeld in Tongeren liggen. Eerst gaf Patricia, de sympathieke echtgenote van Jos, ons meer duiding over de commerciële politiek en het runnen van een fotozaak anno 2011.

Molenaars gaat voluit voor grootformaat foto’s die als kunstwerk de living moeten sieren. Daar wordt ook het meest winst op gemaakt natuurlijk. Veelal betreft het wanddecoraties in Diasec en aluminium. Canvas is minder in trek of wordt alleszins minder gepromoot. ‘Of de klant niet terugdeinst door de hoge prijzen ?’ werd er gevraagd. ‘Wie op  een tentoonstelling een klein aquarelletjes koopt, betaalt daar ook een paar honderd euro voor’ repliceert Jos. Een familieportret als kunstwerk dus om je te onderscheiden van de amateurs en de beunhazen.

Tot slot trok de bende naar de studio die gelegen is op de derde verdieping van een appartementsgebouw. Klein maar gezellig. En de kleine oppervlakte weerhoudt Jos er niet van toch ruime groepen te fotograferen, zij het dan wel in delen waarna ze in Photoshop terug herenigd worden. De groep kreeg een kleine demonstratie in productfotografie, maakte kennis met de portfolio van Molenaers en kreeg uiteindelijk de gelegenheid om eigen werk te laten zien. Zonder de persoon te kwetsen wist Jos bij elke foto tips te geven die  het beeld nog beter maakte.

Een leerrijke dag dus. Vermoeid maar voldaan keerden we huiswaarts. Eenmaal in bed duurde het even voor we de slaap konden vatten. De  indrukken van overdag bleven maar rondtollen in mijn hoofd. Uiteindelijk overwon de vermoeidheid het toch en droomden we van grote foto’s en mensen die stonden aan te schuiven om een kunstwerk van ons te mogen kopen.

september 21, 2011

Ondernemersvertrouwen KMO’s zakt onder de 100 punten.

Filed under: Barometer — Tags: — francistilborghs @ 5:21 pm

‘Ondernemen is geen exacte wetenschap, ook besluiteloosheid en politieke onduidelijkheid beïnvloeden het vertrouwen. Pessimisme dat stilaan ook ondernemers beïnvloedt, kan ons land missen als kiespijn’, reageert UNIZO gedelegeerd-bestuurder Karel Van Eetvelt op deze plotse daling. ‘Onze ondernemers vragen nu om duidelijke signalen voor een duurzaam en stabiel beleid.’

UNIZO vraagt de regering in lopende zaken en de  onderhandelaars voor een nieuwe federale regering om constructieve maatregelen rekening houdend met de Europese aanbevelingen en zonder nog zwaardere lasten voor ondernemers.

Ruim de helft van de KMO’s schat de economische situatie negatief in. Een kwart is bovendien pessimistisch over de situatie in het eigen bedrijf. Ruim een kwart van de ondernemers ziet de eigen financiële positie verslechteren vergeleken met het vorige kwartaal. Vooral een dalend werkvolume is voor een kwart van de ondervraagden een reden tot ongerustheid. Ruim 27% van de ondernemers zegt minder werk te hebben dan in het vorige kwartaal.

Bron : studiedienst Unizo

september 5, 2011

Geen budget voor foto’s

Filed under: Fotografen, Prijzen — Tags: , , — francistilborghs @ 2:40 pm

Carl Lapeirre vond onderstaand artikel op de website van de Britse fotograaf Tony Sleep. Gezien de pittge stijl en het grote gelijk van de man, wou ik dit met jullie delen.

I receive an average of 2 proposals a week from people who have “no budget” for photographs. Book publishers, magazines, newspapers, charities, corporates and start-ups nowadays all believe that photos are cost free, or that they are doing me a favour by offering to use my work and giving me a byline. I no longer reply to such inquiries except by linking to this text.

Let’s be clear about a few things: “No budget” is a euphemism for “we think photographers are mugs”. This offensive interpretation can easily be verifed by trying the phrase at your local restaurant, eg “I have no budget for dinner but I’d like to eat”. Adding a promise to tell all your friends where you ate will not deflect your head from the kerb as the manager throws you out. Now imagine being a restaurant where most people who come through the door try this on. The answer is NO, and I am being excessively polite.

If you didn’t really mean it and your “no budget” claim was just an opening bid, the answer is still NO. I want nothing to do with greedy opportunists who try to commence a negotiation with a lie. You have already demonstrated you cannot be trusted. You probably won’t be honest about usage, and will try not to pay.

 And if you were one of those promising lots of better, paid work later, if only I can help you out now, offer a contract else I’ll know you’re talking bullshit and the answer is of course NO.

You see I don’t want your stinking “exposure”, I want mutually beneficial, productive relationships with clients. I try to behave with integrity, honesty and fairness, and I expect clients will do likewise. Exposure is the end of that process, not a means. Similarly with bylines. I don’t require applause earned by being a sucker. If free matters more than good, ask someone else.

Like most people I work because I need to pay bills and support myself, my work and my family. The fact that I love what I do is why I have spent 40 years persevering whilst going without stuff most people take for granted. Vocation is not an invitation to disrespect.

Unsurprisingly I will not support parasitic business models that rely on exploiting photography, or me, to extinction. With very rare exceptions (small charities run by unpaid volunteers that I choose to support) I have no budget for subsidising other peoples’ work and profitability. Supporting my own is next to impossible thanks to the current vogue for passing off exploitation as opportunity.

When I can afford it, I will drop a few quid into a charity box or give to a homeless person on the street. I regularly work for charities at a discounted rate. I look after baby birds that have fallen out of nests. I am a generous, kind and loving human being. But I make an exception for salaried beggars who ask me to stuff a bundle of tenners in their pocket. They just piss me off. Especially when they insult me by telling me my life’s work is jolly nice but worthless.

I have had the most amazing conversations with numerous chancers who think decent photos are just some sort of serendipity that they should be entitled to freely earn off because electrons don’t cost much. One woman, a CEO of a £3.3m/yr organisation, explained that they like to use photos on their website because readers tell them that images communicate on a more accessible level than the text she commissions from her paid writers. So the value of photos was not in question. But she could not understand that perhaps she ought to use some of her £160,000 year website budget (I looked up their accounts on the web) to pay for photos. She could not understand that the photo she wanted to use only existed because I had invested time and money and learning in creating it. “Most photographers are happy to let us use their work for free”. Oh no they aren’t. They just didn’t go and look at her accounts and see that this woman was on £66k a year salary and ask why she didn’t work for the same rate she was shamelessly demanding.

Supply without payment is, of course, only viable for hobbyist photographers who don’t need an income from their photography. They have salaried jobs, pensions or private incomes, or perhaps suicidal romantic tendencies. I do not. They have a selfish attitude to destroying the sustainability of photography as a profession which they call “beating the pro’s at their own game”. Moreover a byline might appeal to their idiot vanity. I suggest you ask one of them. Alternatively find a new graduate or student to exploit – they are desperate and naive, and you have the opportunity to add to their crippling student debt by saving yourself a few quid. If all this means you can’t source the images you want, that is just tough. I can’t source free cameras, computers, software, food, housing, fuel, either. If it’s all so damn easy and cheap, go and make your own photos.

If all this offends you, best stay away from mirrors too.

augustus 26, 2011

Waar vind je inspiratie ?

Filed under: Collega-fotografen, Creativiteit, Fotografen — Tags: , , — francistilborghs @ 2:31 pm
Fotografie Lucille Feremans

Gisteren was ik met een aantal collega’s op bezoek bij de Belgische topfotografe Lucille Feremans. Tijdens het verloop van de avond keken we naar haar internationaal bekroonde reeksen als ‘Talking Hats‘ en ‘Velata‘. Toen iemand haar vroeg waar ze  haar inspiratie vandaan haalde, vertelde ze dat ze veel naar tentoonstellingen ging kijken. Niet alleen van fotografen, maar ook van schilders of beeldhouwers. Ook het bekijken van een film kan haar op ideeën brengen. Toen ik haar dit hoorde vertellen, moest ik denken aan een e-book van David DuChemin dat ik onlangs las. In ‘The Inspired Eye‘ stelt hij ons de vraag of we ooit op inspiratie zaten te wachten toen we als kind met Lego-blokken speelden. Niet dus. De inspiratie kwam door het spelen zelf. Bepaalde concepten brachten nieuwe ideeën voort waarop we dan weer verder bouwden. En als het eindresultaat ons niet aanstond, dan braken we de boel af en begonnen van vooraf aan. Het enige wat nodig is om iets nieuws te creëren zijn dus blokken. De bouwstenen die we vandaag als fotograaf nodig hebben zijn indrukken die we rondom ons opdoen. DuChemin verwijst voor die indrukken naar schilders als Cézanne, Picasso, Monet, Rembrandt,… Wanneer ben jij naar het laatst naar een museum geweest om het licht en de composities op hun schilderijen te bestuderen ? Ga wandelen en absorbeer het ochtendlicht, lees een boek en neem de sfeer in je op. Het gaat hier niet om productiviteit, maar om het opdoen van inspiratie. Het verzamelen van blokken om iets nieuws te bouwen, net zoals je vroeger als kind met je Lego-blokken speelde. Wees gerust, goeie ideeën komen niet op commando. Verwacht dus geen onmiddellijk resultaat. Laat je brein de indrukken onbewust verwerken. Als die verwerking gebeurd is, komt zeker en vast je Eureka-moment !

augustus 8, 2011

Vrijwilligerswerk

Filed under: Collega-fotografen, Fotografen — Tags: , — francistilborghs @ 12:16 pm

Een vereniging zoals de NVB draait voor een stuk op vrijwilligerswerk. Mensen die een deel van hun vrijetijd besteden aan het opwaarderen van het beroep van vakfotograaf. Maar ook binnen je eigen fotobedrijf kan je als vrijwilliger je steentje bijdragen aan de locale gemeenschap. Wat brengt het op vraagt u zich misschien af ? Wel, uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat mensen die zich onbezoldigd inzetten voor de medemens meer levensvreugde hebben en gelukkiger zijn. Daar kan toch geen miljoen tegen op ? Volgend artikeltje vond ik op de website www.plukjegeluk.be :

Vrijwilligers zijn erg belangrijk en dan ook onmisbaar in onze samenleving. Ze zijn het levende bewijs van solidariteit.  Bovendien help je als vrijwilliger niet alleen een ander, je krijgt vaak heel wat genegenheid terug voor wat je doet. 

 In 2008 toonde een onderzoek aan dat 18 % van de Vlamingen tussen 18 en 75j vrijwilligerswerk verricht. Het blijkt bovendien dat het onbetaalde vrijwilligerswerk de laatste tien jaar met een kwart is toegenomen. Aangezien vrijwilligerswerk een mooie parameter is voor de kwaliteit van een positieve en zorgzame samenleving, is de stijging in het aantal vrijwilligers alvast een mooi gegeven.

 Vrijwilligerswerk levert positieve effecten op: mensen die actief in het verenigingsleven staan, blijken gelukkiger te zijn en genieten van een hogere mate van levenstevredenheid. Voor vele mensen is het ook een verschil tussen eenzaamheid en contact. Vrijwilligerswerk is een bron van echte, gewaardeerde en warme, sociale contacten.

juli 19, 2011

Rubriek Actueel op website beroepsfotografen.

Filed under: Communicatie — francistilborghs @ 9:19 am

Voor recent nieuws kan u terecht in de rubriek Actueel op de website van de Beroepsfotografen. Klik hier om naar deze site te worden gestuurd.

juni 10, 2011

Gratis wordt de norm.

Filed under: Marketing — Tags: , , , — francistilborghs @ 7:29 pm

Win een jaar gratis werken in Heist op den Berg.

Een vacature van de gemeente Heist-op-den-Berg zette deze week kwaad bloed bij mij. Men zoekt daar namelijk een vrijwilliger die gans het jaar gratis fotografeert voor de gemeente om dan op het einde van het jaar een expo te mogen houden. Elke maand dient ‘de gelukkige’ tussen de 5 en 20 foto’s af te leveren. Na er een nachtje over geslapen te hebben en het wat meer van op afstand te hebben beschouwd, meen ik dat er twee tendensen zijn die dit werken ‘gratis, belangeloos en voor niets’ in de hand werken.

Ten eerste is er het feit dat het aanbod van fotografen momenteel groter is dan de vraag. En dus dalen de prijzen. Dat is gewoon de economische wet van vraag en aanbod.

Ten tweede is er de digitalisering van de maatschappij en de digitalisering van de fotografie in het bijzonder. Seth Godin, een Amerikaans marketinggoeroe schreef daar toevallig de voorbije week een interessant artikel over. Samengevat komt zijn betoog op het volgende neer :

 ‘Gratis’ is niets nieuws. Al decennia lang bieden fabricanten gratis stalen aan met de bedoeling de mensen te overtuigen hun product te kopen. Musici spelen gratis in allerlei TV-shows in de hoop dat je hun nieuwste CD zal kopen. En op onze fototentoonstelling vragen we ook geen inkomgeld. We hopen daarmee immers onze naamsbekendheid op te bouwen en nieuwe klanten aan te trekken.

Door de digitalisering van de media is ‘de cultuur van het gratis’ echter enorm geëvolueerd. De stap die een consument die iets gratis krijgt, moet zetten naar het aankopen van het product is veel groter geworden dan vroeger. Tegenwoordig wordt je gek verklaard als je betaalt voor iets dat je gratis kan krijgen. Zoiets moet het gemeentebestuur van Heist-op-den-Berg ook gedacht hebben. Seth Godin zegt in dit verband : Few felt foolish buying a Creedence album in the 1970’s. They felt good about it, not stupid’.

Als de stap groter wordt voor de consument om overhaald te worden om iets te kopen, dan moeten wij als fotografen (maar ook andere aanbieders van producten en diensten), moeite doen om dingen aan te bieden waarvoor geen gratis alternatief bestaat. Mensen kunnen de muziek van Lady Gaga voor weinig of geen geld downloaden, maar ze betalen graag 80€ om een live concert van haar bij te wonen. Bedrijven kunnen de management knowhow van McKinsey gratis in elke bibliotheek vinden, maar toch betalen ze duizenden euro’s voor persoonlijk advies.

Seth Godin zegt niet dat alles gratis zou moeten zijn, maar stelt enkel vast dat de trend van ‘the free culture’ onomkeerbaar is. En daarom moeten wij als fotografen op zoek gaan naar dingen waarvoor geen gratis substituut bestaat. Concreet : als onze foto’s zo veel beter zijn dan de beelden van de fotograaf achter de hoek die een gratis CD aanbiedt, dan zal de klant ervoor betalen. Tenminste, toch de klant die de meerwaarde ervan inziet. Dat zijn de klanten waarvoor we het doen. Dat betekent ook dat we geen gratis CD’s moeten weggeven want dan creëren we zelf een gratis alternatief voor onze prints.

Tot slot keer ik nog even terug naar de vacature van Heist-op-den-Berg. Ikzelf ben sinds dit jaar de gemeentefotograaf van Tervuren. Elke jubilaris en elk event in mijn gemeente passeert voor mijn lens. En ik wordt daarvoor betaald conform de markttarieven. Nochtans heeft Tervuren de voorbije jaren ook met amateurfotografen gewerkt. Weet u waarom ze dan nu toch beroep doen op een vakfotograaf ? Omdat ze na 10 jaar ‘Hee Tervuren’ (vorig jaar 15.000 toeschouwers) tot de ontdekking zijn gekomen dat ze eigenlijk geen foto’s hebben die de ambiance en de emoties bij het publiek weergeven. Echte foto’s met een verhaal dus. Al die amateurfotografen dachten enkel aan zichzelf en fotografeerden Nathalia, Daan of Arno. Want dat stond leuk op hun website. Maar niemand van die gasten dacht eraan om bvb. de sponsoraanwezigheid in beeld te brengen zodat de gemeente die beelden kon gebruiken om nieuwe sponsors aan te trekken. Vroeg of laat zullen ze dat in Heist-op-den-Berg ook beseffen. Hopelijk voor hen vroeg dan laat. Helaas doet kortzichtigheid geen zeer.

mei 26, 2011

Hoe verhoog ik mijn naamsbekendheid ?

Veel schoon volk op de eerste rij.

De avond over het verhogen van  naamsbekendheid was een schot in de roos, als we dit mogen afleiden uit het grote publiek dat aanwezig was. De aula in kasteel La Motte zat vol tot op de laatste rij en sommigen moesten zelf rechtstaan. Als fotografen zijn we verantwoordelijk voor ons eigen imago en ons eigen merk. Drie topfotografen getuigden gisteren over hoe zij zichzelf verkopen in de media en hoe zij daarmee hun naamsbekendheid een lift geven. Drie fotografen, drie verschillende persoonlijkheden en ook drie verschillende verhalen dus.

Kurt wou zijn uiteenzetting in het Chinees geven, maar gelukkig bracht Nikki hem op andere gedachten.

Kurt Vansteelant bespeelt de media vooral via een sociale invalshoek. Een autistische jongere als stagiair, een project in samenwerking met een woonzorgcentrum en een school, of een bedrijfsbezoek van een aantal studenten in het kader van Open Bedrijvendag. Met alle initatieven zet hij zijn verbondenheid met de locale gemeenschap in de verf. En als Kurt het dan een keer ver weg gaat zoeken, in China bijvoorbeeld, dan nog weet hij de Chinezen te overtuigen naar Zedelgem af te zakken. Weer terug naar de roots dus.

Lucille blikt even achterom naar haar rijk gevulde prijzenkast.

Aan het andere uiterste van het spectrum heeft Lucille Feremans zich een plaats in de media gezocht. Voor haar is Temse te klein. Zij speelt liever in de Champions League op internationaal niveau. Zij is een competitiebeest pur sang en heeft veel ambitie. Deelnames aan internationale wedstrijden en congressen leverden haar een uitgebreid netwerk in het buitenland op. Via dit netwerk haalde zij meermaals de covers van fotomagazines wat haar naamsbekendheid uiteraard ten goede komt. Onrechtstreeks levert dit nieuwe klanten op want ‘wie in de krant komt moet wel goed zijn’. Natuurlijk is dat eerder een perceptie die je creërt bij het grote publiek, maar bij Lucille is het wel degelijk zo dat ze tot de internationale top behoort.

Filip had last van keelkriebels maar voelde zich na een flinke slok Leffe al veel beter.

Filip Santens bevindt zich tussen beide bovenstaande  persoonlijkheden in. Enerzijds zijn de projecten die hij op poten zet, geaard in Aalterse bodem, maar anderzijds heeft hij toch ook wel dat competitieve in zich waardoor hij zich steeds wil meten met zijn collega’s. Met zijn ‘fotoweg’ tijdens de Aalterse Feesten betegelde hij de straat met grote portretten waarmee hij duidelijk maakte dat Fotostudio Santens deel uitmaakt van de Aalterse gemeenschap. Dat is de sociale Filip die aan het werk is. De meer ambitieuse Filip rijgt de prijzen nationaal en internationaal aan elkaar, op zoek naar bevestiging van anderen maar ook naar zelfbevesting. Hij weet die erkenningen ook handig uit te spelen naar zijn kliënteel toe. Een foto van een prijsuitreiking met minister-president Kris Peeters komt steevast in zijn etalage terecht zodat hij weer even ‘the talk of the town’ is.

Ronny Lannoo had een korte handleiding geschreven waarvan iedereen een exemplaar mocht meenemen.

Dan was er nog Ronny Lannoo van Unizo die de do’s en don’t kwam vertellen van het omgaan met de pers. Hoe schrijf je een goed persbericht bijvoorbeeld en wat is het meest optimale tijdstip om het te versturen. Johan Brouwers tenslotte wist ons te melden dat we op de nieuwe website van de vereniging de mogelijkheid hebben om ons profiel en wat foto’s te plaatsen.

Johan Brouwers kreeg er zowaar een slap handje van.

Na de uiteenzettingen werd er nog nagepraat in de bar boven. Het valt mij op dat daarbij bijzonder veel Leffe wordt geschonken. Misschien moeten we die paters eens aanspreken om structurele sponsor van de vereniging te worden…

Older Posts »

Blog op WordPress.com.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.