Gelukkig, gezond en creatief 2011 gewenst.

Het is de laatste weken erg stil geweest op dit blog. Mijn excuses daarvoor, maar business first. December was een erg drukke maand en het was printen en inpakken tot de laatste dag van het jaar.

In het begin van een jaar is het de gewoonte van even terug te blikken op de voorbije 365 dagen. In 2010 werd het fotografenblog maar liefst 17.000 keer bekeken. Als elke view een container zou zijn, dan kan je dit vergelijken met 4 volle containerschepen. De top 5 van de meest bekeken artikelen is als volgt :

1. 60-jarig bestaan van de beroepsvereniging

2. In memoriam Sarah Verhaegen

3. Kinderfotograaf Jock Sturges

4. Vakcolor lanceert Het Fotoboek

5. Filip Naudts : 17 eeuwse fotografie

De meest gezochte zoektermen waren Sarah Verhaegen, Jock Sturges, Carl Lapeirre, Paul Gheyle en Filip Naudts.

In 2011 proberen we u terug regelmatig wat nieuws te brengen van binnen en buiten de beroepsvereniging. Ik dank al diegenen die af te toe eens een kijkje kwamen nemen op dit blog en hoop en terug te mogen ontmoeten het volgende werkjaar.

Francis Tilborghs

De Fotografenband zingt over ‘De Fotografie’

Geert vandenbroeck, Els Huart en Filip Santens  zingen over ‘de fotografie’, een nummer van De Nieuwe Snaar.

Fotografenband brengt ‘Diamonds are forever’ en andere covers.

Els Huart stal de show tijdens het verjaardagsfeest van de beroepsfotografen. Met veel bravoure waagde ze zich succesvol aan een cover van Shirley Bassey.

 

Een ander nummer dat Els bracht in duo met Peter Bauwens  was ‘Dancing in the dark’.

Geert vandenbroeck zingt samen met zijn collega’s over ‘de fotografie’, een nummer van De Nieuwe Snaar.

Receptiebeelden van het verjaardagsfeest.

Om nog even in de sfeer van ons verjaardagsfeest te blijven, bezorgen we u hierbij een korte reportage met beelden van de receptie. Intussen bereikte ons ook videobeelden van de verschillende optredens. Die plaatsen we één van de volgende dagen. Kom dus regelmatig eens kijken op dit blog.

 

Nieuwe beelden van ons verjaardagsfeest

Gisterenavond zaten er beelden van Hilde Collier in onze mailbox die we u niet willen onthouden.  Het betreft foto’s van Nikki en Norbert die in de bloemetjes gezet worden, en van de prijswinnaars van de 60+wedstrijd. Morgen hoop ik de eerste receptiebeelden op dit blog te kunnen plaatsen.

60 kaarsjes voor de Nationale Vereniging van Beroepsfotografen.

We hebben er met z’n allen lang naar uitgekeken, en eindelijk was het dan zover. Met meer dan 300 fotografen zakte we op 5 december af naar de schouwburg van de Antwerpse Luchtbal voor ons verjaardagsfeest. Bijna niemand wist vooraf wat er op het programma stond. Wie zijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen en,  zoals ondergetekende, bij Peggy polste om te vragen wat ons te wachten stond, kreeg het simpele antwoord ‘Ik weet het ook niet’ te horen. En dus vielen we deze middag van de ene verrassing in de andere.  Als opener kregen we van Filip Santens, Lucille Feremans, Kris Venmans en Roland Van Rompaey een medley te horen van liedjes met als thema ‘kijken, zien en ogen’.

Hun optreden werd gevolgd door collega-fotografen die blijkbaar meer kunnen dan alleen maar fotograferen. Els Huart gaf meerdere nummers ten beste, maar vooral haar interpretatie van ‘Diamonds are forever’ was pakkend.   De beroepsvereniging heeft vanaf nu dus haar eigen Shirley Bassey.

Ook Geert Vandenbroeck liet zien dat hij meer is dan een beeldenmaker. In een vorig leven blijkt hij muzikant geweest te zijn. Zijn begeleiding op dwarsfluit stond als een huis, evenals zijn stem. Tijdens de vertolking van ‘de fotografie’ van De Nieuwe Snaar, galmde zijn warme timbre tot achter in de Schouwburg. Ook één van de gitaristen trouwens was begenadigd met een mooie krachtige stem. Kwinten Verspeurt ruilde zijn camera voor een drumstel en gaf van jetje terwijl hij aan de lastigste klanten van de voorbije week dacht.

Natuurlijk waren er ook veel foto’s en filmpjes uit de oude doos te zien. Beelden die her en der uit bestofde archieven werden gehaald en een nieuw leven kregen in de fantastische montages van Danny Migalsky.

Bij een verjaardagsfeest horen natuurlijk speeches. Nikki had haar netwerk aangesproken met als gevolg dat Karel Van Eetvelt en minister-president Kris Peeters ons kwamen toespreken. Peeters had het over de kwaliteit van de Vlaamse fotografie die tot ver buiten in het buitenland gewaardeerd wordt.  En dat we daar terecht fier over mogen zijn.

Karel Van Eetvelt maakte ons duidelijk dat er weinig of geen beroepsverenigingen zijn die zo hecht aan mekaar hangen als deze van de fotografen. Dat we een club van vrienden zijn met veel enthousiaste vrijwillige medewerkers is voor een groot deel de verdienste van Nikki Huts. Dat werd ook nog eens aangehaald in het woordje van onze voorzitter Bruno Vetters. Als dank hiervoor werden zij en echtgenoot Norbert in de bloemetjes gezet en kregen ze een staande ovatie van het publiek. Nikki probeerde zich kranig te houden, maar gaf uiteindelijk de waterlanders toch de vrije hand.

Tot slot waren er nog de prijsuitreikingen voor de QEP’s en MQEP’s van 2010 uit handen van de minister-president. De winnaar van de fotowedstrijd met 60-jarige modellen ging naar Kurt Van Steelant.  Proficiat Kurt.

Tot slot werd de aanwezige gasten een glaasje bubbels en iets hartigs aangeboden.  Tijd om na te praten over de show en om herinneringen aan vroeger op te halen.

Met dank aan Piet Van den Eynde voor de snelle levering van zijn beelden. De volgende dagen zullen er nog foto’s volgen op dit blog en op de website van de beroepsvereniging.

Francis

Wat een goede foto gemeen heeft met een goede fles wijn.

Gisteren bezocht ik met Gerda een wijnwinkel in Beaune. Flessen van gerenommeerde châteaux stonden er in slagorde naast elkaar opgesteld : Meursault, Pommard, Clos Vougeot, …. Mijn oog viel op een fles die maar liefst 25 euro kostte en ik vroeg me af wie er nu zoveel geld gaf aan een fles ‘druivensap’. Vanuit Beaune reden we daarna langs de ‘Route des grands vins’ naar het dorpje Pommard. We lieten ons verleiden tot een bezoek aan de wijnkelders van het Château de Pommard met degustatie nadien. Onze gids vertelde dat de druiventrossen meer dan elders gesnoeid werden. De opbrengst was dus lager, maar de druiven die overbleven waren groter en rijker aan suikers en mineralen. De oogst werd 2 jaar lang bewaard op eigen vaten terwijl de meeste andere domeinen hun wijn slechts 1 jaar lieten rijpen. Op die manier had de aroma van de eik meer tijd om zich te vermengen met de wijn. De wijnvaten tenslotte, die 700 euro per stuk kosten, werden na 2 jaar verkocht aan andere wijnbouwers die ze nog 5 tot 6 jaar gebruikten. Met minder aroma als gevolg uiteraard. Tijdens de degustatie op het einde van het bezoek, proefde ik niet zomaar wat wijn, maar savoureerde ik een boeket van aroma’s. Het resultaat van 300 jaar ervaring, 2 jaar handenarbeid en stielkennis. Waar ik in Beaune een fles van 25 euro nog duur vond, kocht ik nu een fles van 50 euro. Wat had mij van gedacht doen veranderen ? Was het de beleving van het bezoek aan de wijnkelders ? Het verhaal van de gids ? Of was mijn waardering voor het product gestegen? Waarschijnlijk de som van alledrie, maar vooral toch het laatste. Ik  had het product leren appreciëren.

Hetzelfde geldt voor fotografie. Sommige mensen geven met gemak 2,50€ uit voor een koffie op een terras, maar vinden 3 euro voor een foto 10 x 15cm verschrikkelijk veel geld. Ik denk dat dit komt omdat de klant het eindproduct van de fotograaf niet altijd weet te appreciëren. Gewoon uit onwetendheid. Zoals de wijnboer weinig of veel kan snoeien in zijn druiventrossen, zo moet de fotograaf de lat ook hoog leggen bij het selecteren van zijn beelden. Liever 20 goede foto’s dan 40 middelmatige. Net zoals de eigenaar van een château zijn product 1 of 2 jaar kan laten rijpen, zo kan de fotograaf zijn beeld 10 minuten of een uur nabewerken op de computer. En waar de wijnbouwer er voor kan kiezen om zijn eiken vaten 2 jaar of 6 jaar te gebruiken, zo kan de fotograaf er voor kiezen met middelmatig of met zeer goed, lees zeer duur, materiaal te werken. Tel daarbij dan nog de jaren ervaring en de vele workshops om bij te blijven, en je weet waarom een 10 x 15cm duurder moet zijn dan een tas koffie. Dat de klant zich dit niet altijd realiseert, is de fout van onszelf, de fotografen. Het is onze taak om aan de klant duidelijk te maken dat onze beelden het resultaat zijn van vele uren werk, vele jaren ervaring en bovenal veel passie en liefde voor de stiel. Of zoals ik las in het château van Pommard : ‘Cultiver la passion pour atteindre l’excellence’.

ft