Gratis wordt de norm.

Win een jaar gratis werken in Heist op den Berg.

Een vacature van de gemeente Heist-op-den-Berg zette deze week kwaad bloed bij mij. Men zoekt daar namelijk een vrijwilliger die gans het jaar gratis fotografeert voor de gemeente om dan op het einde van het jaar een expo te mogen houden. Elke maand dient ‘de gelukkige’ tussen de 5 en 20 foto’s af te leveren. Na er een nachtje over geslapen te hebben en het wat meer van op afstand te hebben beschouwd, meen ik dat er twee tendensen zijn die dit werken ‘gratis, belangeloos en voor niets’ in de hand werken.

Ten eerste is er het feit dat het aanbod van fotografen momenteel groter is dan de vraag. En dus dalen de prijzen. Dat is gewoon de economische wet van vraag en aanbod.

Ten tweede is er de digitalisering van de maatschappij en de digitalisering van de fotografie in het bijzonder. Seth Godin, een Amerikaans marketinggoeroe schreef daar toevallig de voorbije week een interessant artikel over. Samengevat komt zijn betoog op het volgende neer :

 ’Gratis’ is niets nieuws. Al decennia lang bieden fabricanten gratis stalen aan met de bedoeling de mensen te overtuigen hun product te kopen. Musici spelen gratis in allerlei TV-shows in de hoop dat je hun nieuwste CD zal kopen. En op onze fototentoonstelling vragen we ook geen inkomgeld. We hopen daarmee immers onze naamsbekendheid op te bouwen en nieuwe klanten aan te trekken.

Door de digitalisering van de media is ‘de cultuur van het gratis’ echter enorm geëvolueerd. De stap die een consument die iets gratis krijgt, moet zetten naar het aankopen van het product is veel groter geworden dan vroeger. Tegenwoordig wordt je gek verklaard als je betaalt voor iets dat je gratis kan krijgen. Zoiets moet het gemeentebestuur van Heist-op-den-Berg ook gedacht hebben. Seth Godin zegt in dit verband : Few felt foolish buying a Creedence album in the 1970′s. They felt good about it, not stupid’.

Als de stap groter wordt voor de consument om overhaald te worden om iets te kopen, dan moeten wij als fotografen (maar ook andere aanbieders van producten en diensten), moeite doen om dingen aan te bieden waarvoor geen gratis alternatief bestaat. Mensen kunnen de muziek van Lady Gaga voor weinig of geen geld downloaden, maar ze betalen graag 80€ om een live concert van haar bij te wonen. Bedrijven kunnen de management knowhow van McKinsey gratis in elke bibliotheek vinden, maar toch betalen ze duizenden euro’s voor persoonlijk advies.

Seth Godin zegt niet dat alles gratis zou moeten zijn, maar stelt enkel vast dat de trend van ‘the free culture’ onomkeerbaar is. En daarom moeten wij als fotografen op zoek gaan naar dingen waarvoor geen gratis substituut bestaat. Concreet : als onze foto’s zo veel beter zijn dan de beelden van de fotograaf achter de hoek die een gratis CD aanbiedt, dan zal de klant ervoor betalen. Tenminste, toch de klant die de meerwaarde ervan inziet. Dat zijn de klanten waarvoor we het doen. Dat betekent ook dat we geen gratis CD’s moeten weggeven want dan creëren we zelf een gratis alternatief voor onze prints.

Tot slot keer ik nog even terug naar de vacature van Heist-op-den-Berg. Ikzelf ben sinds dit jaar de gemeentefotograaf van Tervuren. Elke jubilaris en elk event in mijn gemeente passeert voor mijn lens. En ik wordt daarvoor betaald conform de markttarieven. Nochtans heeft Tervuren de voorbije jaren ook met amateurfotografen gewerkt. Weet u waarom ze dan nu toch beroep doen op een vakfotograaf ? Omdat ze na 10 jaar ‘Hee Tervuren’ (vorig jaar 15.000 toeschouwers) tot de ontdekking zijn gekomen dat ze eigenlijk geen foto’s hebben die de ambiance en de emoties bij het publiek weergeven. Echte foto’s met een verhaal dus. Al die amateurfotografen dachten enkel aan zichzelf en fotografeerden Nathalia, Daan of Arno. Want dat stond leuk op hun website. Maar niemand van die gasten dacht eraan om bvb. de sponsoraanwezigheid in beeld te brengen zodat de gemeente die beelden kon gebruiken om nieuwe sponsors aan te trekken. Vroeg of laat zullen ze dat in Heist-op-den-Berg ook beseffen. Hopelijk voor hen vroeg dan laat. Helaas doet kortzichtigheid geen zeer.

Werkt Facebook voor fotografen ?

Facebook, Netlog, Twitter,… alle grote bedrijven zijn tegenwoordig aktief op de zogenaamde sociale media. Ze hebben zelfs sociale media managers in dienst die niets anders doen dan artikels schrijven voor relevante blogs. Maar heeft het zin voor een fotograaf om hier tijd aan te spenderen ? Op de website van Quero Media vinden ze van wel, meer nog, Facebook is voor een kleine KMO interessanter dan voor een multinational. Als klein bedrijfje heb je weliswaar minder fans, maar deze zijn meer waard omdat je je dan ook persoonlijker kan opstellen in je communicatie. Coca Cola kan onmogelijk alle berichtjes op het internet beantwoorden. Maar een fotograaf met pakweg 300 fans op Facebook kan dat wel. Een onderzoek van Wildfire Interactive heeft aangetoond dat 92% van je fans je merk zullen aanraden aan vrienden. Dit creërt een enorm sneeuwbal effect natuurlijk. Maar liefst 36% van je fans zouden volgens het onderzoek een verhoogde belangstelling tot aankoop hebben van je produkt sinds ze fan geworden zijn.  Als je met deze mensen in contact kan blijven en regelmatig met hen kan communiceren, dan zit je op een goudmijn.

Geef nooit korting

Eerder dit jaar verscheen het boek ‘Geef nooit korting’ van Jos Burgers. Hierin geeft de schrijver 31 tips over hoe om te gaan met prijsdruk. Burgers vertelt daarin dat als er geen enkele klant zegt dat je (te) duur bent, je waarschijnlijk te goedkoop bent.  Iemand die zegt dat je prijzen te hoog zijn, vormt op zich geen probleem zolang je het maar niet zelf  gelooft.  Veel fotografen laten onmiddellijk hun prijs zakken als de klant roept ‘zoveel ?’. In plaats van uit te leggen wat de klant allemaal voor dit tarief  krijgt ( werkuren, afwerking, opgekleefd op pvc,…), zijn velen geneigd een korting te geven. De reden waarom we dit doen is duidelijk : we zijn bang het order te mislopen. Dus liever omzet zonder winst dan helemaal geen omzet. Een tweede reden waarom we toegeven volgens Burgers is dat het gras bij onze concurrenten altijd groener lijkt. We denken dikwijls dat ons werk minder waard is dan wat onze collega aanbiedt, ook al is dit niet het geval.  Maar ja, als je in je eigen tuintje staat zie je overal de kale plekken, terwijl je die bij de buurman niet ziet. Daarom geeft de auteur ons de raad om trots te zijn op ons werk én onze prijzen. Antwoord met de nodige zelfzekerheid als de klant naar je prijzen informeert. Als je zelf niet overtuigd bent dat je werk z’n prijs waard is, dan is de klant het zeker niet.

De klant komt altijd van rechts

Gisteren maakte ik een fotoreportage op een marketingseminarie voor de modesector. Eén van de sprekers was Wouter Torfs, de CEO van de gelijknamige schoenenretailer. De schoenwinkel die zijn grootmoeder destijds opstartte in Lier, is nu uitgegroeid tot een keten met 500 werknemers. Torfs is verkozen tot beste schoenwinkel in 2010 en behaalde ook reeds 3 keer de titel van beste werkgever. Waarom ik u dit allemaal vertel ? Omdat de missie en de visie van Wouter Torfs net zo goed geldt voor fotografen. Klantgerichtheid boven alles. ‘De klant komt altijd van rechts’ zegt Torfs, m.a.w. de klant heeft altijd voorrang. En als de klant niet tevreden is, ga dan niet in discussie, maar zoek een oplossing voor zijn/haar probleem. Streef ook niet naar transactie, maar naar transformatie. Transactie staat voor het per se willen verkopen van een fotoshoot in ons geval. Transformatie staat naar het omvormen van een prospect naar een klant. Als de klant niet zeker is of hij wel een fotoshoot wil, geef hem dan tijd om er een nachtje over te slapen. Hij zal dat appreciëren en de kans dat je hem als klant binnenhaalt is veel groter dan in het geval je hem zou pushen tot aankoop. Wil je meer weten over Wouter Torfs en zijn boek ‘De ziel zit in een schoendoos’, klik dan hier.

Wat we zelf doen, doen we beter ?

Gisterenmorgen kon je op Radio 1 een verslag  horen over het sluiten van Fotozaak Cornelis in Gent. De titel van de reportage loog er niet om : ‘Fotozaken voelen strop’.  Ook het Nieuwsblad pikte het verhaal op en ging de zaakvoerster interviewen. Wanneer je het verhaal leest, dan kom je tot het besluit dat het hier geen vakfotograaf betreft die zijn deuren sluit, maar een pure detailhandel in verkoop van fototoestellen. Dat deze mensen niet kunnen opboksen tegen ketens als Fnac en Konijnenberg is niet nieuw. In de jaren vijftig van de vorige eeuw besloot de vader van de huidige zaakvoerster om de fotografie te laten voor wat het was en zich enkel nog te richten op de verkoop van camera’s en fotowerk. Dat was in die tijd waarschijnlijk een heel goede beslissing, maar als je anno 2011 dit businessmodel nog altijd hanteert, dan ben je een vogel voor de kat natuurlijk. Het is net op het gebied van de vakfotografie dat het verschil kan gemaakt worden.

Een paar dagen geleden las ik dat het gemeentebestuur van Gent 100 extra volkstuintjes gaat aanleggen om aan de toenemende vraag te voldoen. Mensen willen terug zelf hun groenten kweken, op zoek naar authenticiteit en naar een creatieve invulling in hun leven. Daar zijn ook kookprogramma’s als ‘Komen eten’ op gebaseerd. Mensen kopen kookboeken en gaan zelf terug uitgebreid koken in de weekends. Creatief zijn als tegenpool voor de sleur van het dagelijkse bestaan in de week. Geen wonder dus dat de verkoop van digitale reflexcamera’s fantastisch goed gaat. Niet bij Cornelis in Gent, maar wel bij de grote ketens en op het internet. Fotografie als vrijetijdsbesteding is in tegenwoordig. Niet zozeer omdat wat we zelf doen, beter gedaan is, maar wel omdat het authentieker is. En daarom nemen nu honderden mama’s en papa’s de communiefoto’s van hun kinderen zelf. Het gaat om de emotie, om de guitige glimlach van hun kind. En dat het licht verkeerd zit op de foto maakt hen niet zo veel uit. Misschien is daar wel een opportuniteit voor vakfotografen weggelegd. Als we workshops voor deze mensen organiseren, dan helpen we hen betere foto’s maken en bewijzen we onze meerwaarde. Nu gaan ze naar allerlei avondcursussen waar hen verteld wordt dat ze hun digitale albums bij Hema of Kruidvat moeten laten afdrukken. Dan nemen we beter ons lot in eigen  hand. Als we hen leren goede foto’s nemen, dan blijven ze zeker weg, hoor ik sommigen al zeggen. Ik zie het anders. Nu blijft dit kliënteel ook weg. Door het organiseren van fotocursussen leren ze je kennen. En als het écht goed moet zijn, dan zullen ze op je meerwaarde en kennis beroep doen. En bovendien leveren deze workshops zowieso extra inkomsten op.

http://www.radio1.be/programmas/ochtend/fotozaken-voelen-strop

ft

Groupon

Groupon, u hebt er waarschijnlijk al over gehoord of gelezen. Het is een nieuwe rage waarbij ‘prijsbewuste’ consumenten de zaak van hun leven kunnen doen als ze er snel bij zijn. Gedurende een korte periode worden op de site van Groupon goederen en diensten aangeboden met kortingen van 60 tot 70%. Voorwaarde om de deal te laten doorgaan is een minimum aantal kopers die zich moeten aanbieden opdat het aanbod van kracht zou gaan. In een markt waarin het aanbod van fotografen groter is dan de vraag, duurde het dan ook niet lang of de eerste fotoshoots met kortingen tot 75% stonden te blinken op de site van Groupon. Of die fotografen zich daar een dienst mee bewijzen is nog maar zeer de vraag. Want als consument denk ik dan ‘Aha, als er nu een korting van 75% afkan, dan moeten die fotografen nogal een winstmarge hebben !’. Aangezien u en ik weten dat die marge er helemaal niet is, moet er dus wel een addertje onder het gras zitten. En dus besloot ik zo’n aanbod eens dieper te bestuderen. De fotograaf in kwestie biedt een shoot aan voor 79 euro ipv 300 euro. Wat krijgt de consument voor die 79 euro ? Hou u vast :

- een fotoshoot van 40 minuten met 2 (twee !) professionele fotografen

- een DVD met 150 hoge resolutiebeelden

- 10 prints 10 x 15cm

- een vergroting 20 x 30cm met kader

- een online galerie

- de ‘aanwezigheid’ van een visagiste

Eerste vaststelling is dat 79 euro voor dit aanbod veel te laag is. Secundo, blijkt het bedrag van 300 euro op de website van deze fotograaf  nergens voor te komen. Dat is er dus bij gefantaseerd om aan 75% te komen. Op de website is geen adres of BTW nummer te bespeuren. Wie een fotoshoot wil boeken dient vooraf 50% van het bedrag op rekening te storten. Daarna krijgt de consument een code waarmee hij 3 data en uren krijgt voorgesteld waarop de shoot kan doorgaan. Kan de koper niet op deze data ? Dikke pech, het geld wordt namelijk niet teruggestort. De DVD wordt onmiddellijk na de fotosessie meegegeven. Het zijn bruto onbewerkte bestanden waar je als consument weinig of niets mee bent. En waar gaat de fotoshoot uiteindelijk door ? Dat wordt de consument pas meegedeeld enkele dagen voor de datum van afspraak.  Voor mij is dit zo klaar als een klontje. Deze ‘beroepsfotograaf’ heeft geen eigen studio, wacht tot hij genoeg kandidaten heeft om dan ergens een studio te huren op een bepaalde datum. Kan de klant niet, pech voor hem, maar de fotograaf heeft wel zijn geld vast.

Ik kan mij hier ontzettend kwaad in maken omdat dit soort kl**tzakken (excusez le mot) ten eerste naiëve mensen in de zak zetten, ten tweede hun eerlijke collega’s met een negatief imago opzadelen en ten derde de markt om zeep helpen.

Ondertussen hebben de klachten van ontevreden consumenten ook het ‘Onderzoeks- en informatiecentrum van Verbruikersorganisaties (OIVO) bereikt. Die kunnen weinig doen omdat in de kleine lettertjes van het contract het volgende staat : Groupon garandeert derhalve noch de kwaliteit, de zekerheid of de conformiteit van het goed of de dienst die bij de Partner wordt betrokken door middel van de Waardebon: voor alle klachten dienaangaande moet de koper zich uitsluitend tot de Partner richten.

De moraal van dit verhaal is dubbel : (1)  Dat een certificaat van erkend kwaliteitsfotograaf geen dag te vroeg zal komen. (2) Dat consumenten die prijs belangrijker vinden dan kwaliteit uiteindelijk bedrogen worden. Goedkoop wordt zo duurkoop. Het is aan ons en aan de beroepsvereniging om dat er bij de consument in te hameren : fotografie is een vak apart en wie kwaliteit wil moet daar ook een faire prijs voor willen betalen.

Kurt Van Steelant, de conversation manager

Het voorbije weekend las ik het boek ‘De Conversation Manager’ van Steven Van Belleghem. Hierin legt de auteur uit dat de tijd van tradioneel adverteren voorbij is. Wie leest er nog een annonce in het plaatselijk reclameblad ? Wie iets nodig heeft, zoekt het wel op via Google. Of vraagt raad aan zijn vrienden op Facebook. Jongeren geboren na 1987 zijn geboren met internet. Vooral door Facebook is mondelinge reclame nog belangrijker geworden dan vroeger. Wie iets goed zegt over je bedrijf, vertelt het aan de hele wereld. Alleen, men moet iets hebben om over te vertellen natuurlijk. Bij de bakker, de beenhouwer en nu ook op het internet. Toen ik dit boek las, moest ik spontaan aan collega Kurt Van Steelant denken. Er gaat geen maand voorbij of deze fotograaf doet van zich spreken. Hij wint een fotowedstrijd, hij start een project op met een autistische jongen, exposeert in een zorghuis voor senioren, enz. De laatste stunt in de rij die hij wil verwezenlijken is het maken van een meterslange print die door gans het dorp loopt. Met andere woorden hij zorgt er voor dat er over het merk ‘Kurt Van Steelant’ gepraat wordt in het dorp en dat de consumenten zijn fotostudio gratis en voor niets promoten in hun kennissenkring. De impact daarvan is duizend keer groter dan die van een advertentie in het streekkrantje. Als er binnen de beroepsvereniging één Conversation Manager is, dan is het wel Kurt.

Een overzicht van zijn activiteiten in 2010 vind je  hier.

Allerlaatste Kodachrome voor Steve McCurry

Op 30 december vorig jaar werd het allerlaatste Kodachrome-filmpje ontwikkeld Bij Dwayne’s Studio in Kansas USA. Kodachrome werd op de markt gebracht in 1935 om de referentie te blijven tot de opkomst van de digitale fotografie. Vele foto’s die als iconen de wereld rondgaan werden genomen met deze film. Denken we maar aan Steve McCurry’s meisje met de groene ogen of het beeld van de moord op JF Kennedy, genomen door Abraham Zapruder in 1963. Bij Dwayne’s kregen ze nog wekelijks zo’n 700 Kodachromes binnen om te ontwikkelen, maar het bedrijf is nu zonder chemie gevallen. Kodak heeft de productie ervan stopgezet na een verlies van 84 miljoen dollar in 1910. Het allerlaatste filmpje werd volgeschoten door Steve McCurry. De eerste en laatste foto van het rolletje werden genomen in New York. Waar de foto’s ertussen werden genomen weet voorlopig niemand. Vermoedelijk ergens in India. Dwayne’s wil dit ten gepaste tijde bekendmaken.

Kodak dagvaart online fotosite

Een patentgeschil tussen de fotobedrijven Kodak en Shutterfly zou belangrijke gevolgen kunnen hebben voor een groot aantal online fotosites, zoals Flickr van Yahoo of Picassa van Google. Dat zeggen experts naar aanleiding van het proces dat Kodak is begonnen tegen de fotosite Shutterfly. De website zou volgens de klacht inbreuken hebben gepleegd tegen een aantal patenten van Kodak. Shutterfly ontkent de aantijgingen en heeft meteen een tegenklacht ingediend. Kodak zegt meer dan vierhonderd online fotopatenten te hebben.

“Er zijn de voorbije twee jaar een aantal klachten gelanceerd wegens inbreuken tegen online fotopatenten,” aldus BBC News. “Het is volgens Deborah Bould, specialist intellectuele eigendommen bij het juristenbureau Pinsent Masons, echter de eerste keer dat een groot, gevestigd technologie-bedrijf zoals Kodak zijn rechten op online beelden opeist. Bould voegt er aan toe dat het proces door de hele online fotosector met argusogen zal worden gevolgd.” Bould merkt op dat de patenten van Kodak bijzonder breed zijn, onder meer over de centrale opslag en online bestelling van foto’s.

Bould acht het niet onmogelijk dat Kodak ook andere bedrijven zal willen vervolgen die mogelijk inbreuken zouden gepleegd hebben tegen zijn patenten. Kodak merkte in een reactie op vastbesloten te zijn de intellectuele eigendommen van het bedrijf te beschermen tegen een ongeautoriseerd gebruik. Theo Savvides, hoofd intellectuele eigendommen bij het bureau Osborne Clarke, zegt te vermoeden dat vele kleine bedrijven omwille van de dure rechtszaken zullen beslissen om een licentie op de technologie van Kodak te nemen in plaats van de patenten aan te vechten.

Bedrijven zoals Google en Yahoo hebben volgens Savvides echter financiële middelen genoeg om de strijd met Kodak aan te gaan. “Wellicht zou daarbij de geldigheid van de patenten van Kodak worden aangevochten,” meent Deborah Bould. “Belangrijk daarbij zou blijken te zijn of Kodak inderdaad kan aantonen dat de betrokken technologie bij het indienen van het patent daadwerkelijk innovatief was.” Eerder dit jaar kondigde Kodak ook aan Apple en Research In Motion te zullen dagvaarden wegens het gebruik van beschermde technologieën in hun mobiele telefoons. (MH)

Bron: www.express.be

Marketing voor fotografen

Als men vraagt ‘Hoe is’t geweest ?’, zijn we snel geneigd te antwoorden ‘de afwezigen hadden ongelijk’, ook al is dit niet echt gemeend. Wie mij vraagt ‘Hoe was de voordracht van marketeer Peter Desmyttere in La Motte ?’, kan ik maar één eerlijk antwoord geven : ‘de afwezigen hadden 200% ongelijk’. Zoals te verwachten was kwam Desmyttere niet met droge marketingtheorie aandraven, maar wel met concrete, no nonsense praktijktips die iedereen voor zich kan toepassen. De man schrijft marketingplans voor zelfstandigen en KMO’s en had vanuit die positie opgewarmde kost kunnen opdienen. Niet dus. Peter had zijn huiswerk wel degelijk gemaakt en liet aan de hand van voorbeelden van Belgische en Nederlandse fotografen zien hoe het wel of niet moest.

Peter Desmyttere hield een pleidooi voor het gebruik van digitale media.

Hij begon zijn betoog met het geven van een aantal trends  die het landschap van vandaag kleuren. De explosie van het internet en de kritische consument die met Google steeds meer macht in handen krijgt, zijn er twee van. Een goed businessmodel (doelgroep, product, prijs, communicatie,…) houdt hier rekening mee. Desmyttere gaf ons mee dat niet alleen onze directe doelgroep interessant om volgen is, maar ook de indirecte. Deze bestaat uit personen of instellingen die onze directe klanten/prospecten beïnvloeden of er mee in contact komen : sportclubs, hobbyverenigingen, scholen, gemeentebestuur, enz.

Wanneer Peter begon te vertellen over communicatie, had hij het vooral over het hebben van een internetstrategie. Net zoals we de sprong van analoge naar digitale fotografie hebben gemaakt, zullen we nu ook moeten omschakelen van klassieke naar digitale media. Klanten vinden ons niet meer terug in gratis huis-aan-huisbladen, maar eerder via onze website, Google, Facebook, You Tube, electronische nieuwsbrieven, enz. De website is daarbij het fundament waarop de rest gebouwd wordt. Desmyttere liet zien hoe hij de meest ingetikte zoekwoorden op Google bijhield en deze in de teksten van zijn website verwerkte. Krijgt de klant een nieuwsbrief in zijn mailbox, dan moet deze leiden naar de website. Idem dito vanuit onze Facebook-pagina.  Onze webstek moet ook zeer herkenbaar zijn. De klant moet op 2 seconden kunnen zien wat voor werk we maken en waarin we gespecialiseerd zijn.

Een aandachtig publiek nam ijverig nota.

De spreker ging daarna uitgebreid in over het hebben van een goede klantendatabase. Deze laat toe gerichte mailings te versturen. In plaats van dezelfde nieuwsbrief naar alle klanten te verzenden, kan je met een goede databank gericht communiceren naar jonge moeders, moeders van eerste communicanten, potentiële trouwers, enz. Als je vandaag een zwangerschapsshoot maakt, dan weet je dat binnen 6 jaar er een potentiële communieshoot in zit. Het is beter dat nu in te brengen in je database, dan later adressen aan te kopen.

Allemaal goed en wel, opperden sommigen, maar ik heb daar gewoon geen tijd voor. Je moet inderdaad tijd investeren om met je klant in contact te blijven via website, blog, Facebook en dergelijke. Anderzijds kost het wel geen geld. Wie adverteert in een gratis huis-aan-huisblad, betaalt zich blauw en wat krijgt men er voor in de plaats ? Is het dan niet beter dat geld te besteden aan iemand die af en toe een tekstje schrijft voor je website of je blog (in het geval je het zelf niet wil of kan doen) ?

Yves Van Poucke overtuigt Nikki Huts (buiten beeld) van het gebruik van Facebook in de communicatiemix.

Aan de toog op de eerste verdieping was 99% van het publiek enthousiast over de uiteenzetting van Peter Desmyttere. Men is zich er van bewust dat men mee moet evolueren, niet alleen met digitale fotografie, maar ook met digitale media. Die bewustwording op zich is al zeer positief. Nu nog omzetten in de praktijk !

Nog een laatste glas en dan naar huis.