Blog voor leden van de beroepsvereniging van fotografen

september 5, 2011

Geen budget voor foto’s

Filed under: Fotografen, Prijzen — Tags:, , — francistilborghs @ 2:40 pm

Carl Lapeirre vond onderstaand artikel op de website van de Britse fotograaf Tony Sleep. Gezien de pittge stijl en het grote gelijk van de man, wou ik dit met jullie delen.

I receive an average of 2 proposals a week from people who have “no budget” for photographs. Book publishers, magazines, newspapers, charities, corporates and start-ups nowadays all believe that photos are cost free, or that they are doing me a favour by offering to use my work and giving me a byline. I no longer reply to such inquiries except by linking to this text.

Let’s be clear about a few things: “No budget” is a euphemism for “we think photographers are mugs”. This offensive interpretation can easily be verifed by trying the phrase at your local restaurant, eg “I have no budget for dinner but I’d like to eat”. Adding a promise to tell all your friends where you ate will not deflect your head from the kerb as the manager throws you out. Now imagine being a restaurant where most people who come through the door try this on. The answer is NO, and I am being excessively polite.

If you didn’t really mean it and your “no budget” claim was just an opening bid, the answer is still NO. I want nothing to do with greedy opportunists who try to commence a negotiation with a lie. You have already demonstrated you cannot be trusted. You probably won’t be honest about usage, and will try not to pay.

 And if you were one of those promising lots of better, paid work later, if only I can help you out now, offer a contract else I’ll know you’re talking bullshit and the answer is of course NO.

You see I don’t want your stinking “exposure”, I want mutually beneficial, productive relationships with clients. I try to behave with integrity, honesty and fairness, and I expect clients will do likewise. Exposure is the end of that process, not a means. Similarly with bylines. I don’t require applause earned by being a sucker. If free matters more than good, ask someone else.

Like most people I work because I need to pay bills and support myself, my work and my family. The fact that I love what I do is why I have spent 40 years persevering whilst going without stuff most people take for granted. Vocation is not an invitation to disrespect.

Unsurprisingly I will not support parasitic business models that rely on exploiting photography, or me, to extinction. With very rare exceptions (small charities run by unpaid volunteers that I choose to support) I have no budget for subsidising other peoples’ work and profitability. Supporting my own is next to impossible thanks to the current vogue for passing off exploitation as opportunity.

When I can afford it, I will drop a few quid into a charity box or give to a homeless person on the street. I regularly work for charities at a discounted rate. I look after baby birds that have fallen out of nests. I am a generous, kind and loving human being. But I make an exception for salaried beggars who ask me to stuff a bundle of tenners in their pocket. They just piss me off. Especially when they insult me by telling me my life’s work is jolly nice but worthless.

I have had the most amazing conversations with numerous chancers who think decent photos are just some sort of serendipity that they should be entitled to freely earn off because electrons don’t cost much. One woman, a CEO of a £3.3m/yr organisation, explained that they like to use photos on their website because readers tell them that images communicate on a more accessible level than the text she commissions from her paid writers. So the value of photos was not in question. But she could not understand that perhaps she ought to use some of her £160,000 year website budget (I looked up their accounts on the web) to pay for photos. She could not understand that the photo she wanted to use only existed because I had invested time and money and learning in creating it. “Most photographers are happy to let us use their work for free”. Oh no they aren’t. They just didn’t go and look at her accounts and see that this woman was on £66k a year salary and ask why she didn’t work for the same rate she was shamelessly demanding.

Supply without payment is, of course, only viable for hobbyist photographers who don’t need an income from their photography. They have salaried jobs, pensions or private incomes, or perhaps suicidal romantic tendencies. I do not. They have a selfish attitude to destroying the sustainability of photography as a profession which they call “beating the pro’s at their own game”. Moreover a byline might appeal to their idiot vanity. I suggest you ask one of them. Alternatively find a new graduate or student to exploit – they are desperate and naive, and you have the opportunity to add to their crippling student debt by saving yourself a few quid. If all this means you can’t source the images you want, that is just tough. I can’t source free cameras, computers, software, food, housing, fuel, either. If it’s all so damn easy and cheap, go and make your own photos.

If all this offends you, best stay away from mirrors too.

augustus 26, 2011

Waar vind je inspiratie ?

Filed under: Collega-fotografen, Creativiteit, Fotografen — Tags:, , — francistilborghs @ 2:31 pm
Fotografie Lucille Feremans

Gisteren was ik met een aantal collega’s op bezoek bij de Belgische topfotografe Lucille Feremans. Tijdens het verloop van de avond keken we naar haar internationaal bekroonde reeksen als ‘Talking Hats‘ en ‘Velata‘. Toen iemand haar vroeg waar ze  haar inspiratie vandaan haalde, vertelde ze dat ze veel naar tentoonstellingen ging kijken. Niet alleen van fotografen, maar ook van schilders of beeldhouwers. Ook het bekijken van een film kan haar op ideeën brengen. Toen ik haar dit hoorde vertellen, moest ik denken aan een e-book van David DuChemin dat ik onlangs las. In ‘The Inspired Eye‘ stelt hij ons de vraag of we ooit op inspiratie zaten te wachten toen we als kind met Lego-blokken speelden. Niet dus. De inspiratie kwam door het spelen zelf. Bepaalde concepten brachten nieuwe ideeën voort waarop we dan weer verder bouwden. En als het eindresultaat ons niet aanstond, dan braken we de boel af en begonnen van vooraf aan. Het enige wat nodig is om iets nieuws te creëren zijn dus blokken. De bouwstenen die we vandaag als fotograaf nodig hebben zijn indrukken die we rondom ons opdoen. DuChemin verwijst voor die indrukken naar schilders als Cézanne, Picasso, Monet, Rembrandt,… Wanneer ben jij naar het laatst naar een museum geweest om het licht en de composities op hun schilderijen te bestuderen ? Ga wandelen en absorbeer het ochtendlicht, lees een boek en neem de sfeer in je op. Het gaat hier niet om productiviteit, maar om het opdoen van inspiratie. Het verzamelen van blokken om iets nieuws te bouwen, net zoals je vroeger als kind met je Lego-blokken speelde. Wees gerust, goeie ideeën komen niet op commando. Verwacht dus geen onmiddellijk resultaat. Laat je brein de indrukken onbewust verwerken. Als die verwerking gebeurd is, komt zeker en vast je Eureka-moment !

augustus 8, 2011

Vrijwilligerswerk

Filed under: Collega-fotografen, Fotografen — Tags:, — francistilborghs @ 12:16 pm

Een vereniging zoals de NVB draait voor een stuk op vrijwilligerswerk. Mensen die een deel van hun vrijetijd besteden aan het opwaarderen van het beroep van vakfotograaf. Maar ook binnen je eigen fotobedrijf kan je als vrijwilliger je steentje bijdragen aan de locale gemeenschap. Wat brengt het op vraagt u zich misschien af ? Wel, uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat mensen die zich onbezoldigd inzetten voor de medemens meer levensvreugde hebben en gelukkiger zijn. Daar kan toch geen miljoen tegen op ? Volgend artikeltje vond ik op de website www.plukjegeluk.be :

Vrijwilligers zijn erg belangrijk en dan ook onmisbaar in onze samenleving. Ze zijn het levende bewijs van solidariteit.  Bovendien help je als vrijwilliger niet alleen een ander, je krijgt vaak heel wat genegenheid terug voor wat je doet. 

 In 2008 toonde een onderzoek aan dat 18 % van de Vlamingen tussen 18 en 75j vrijwilligerswerk verricht. Het blijkt bovendien dat het onbetaalde vrijwilligerswerk de laatste tien jaar met een kwart is toegenomen. Aangezien vrijwilligerswerk een mooie parameter is voor de kwaliteit van een positieve en zorgzame samenleving, is de stijging in het aantal vrijwilligers alvast een mooi gegeven.

 Vrijwilligerswerk levert positieve effecten op: mensen die actief in het verenigingsleven staan, blijken gelukkiger te zijn en genieten van een hogere mate van levenstevredenheid. Voor vele mensen is het ook een verschil tussen eenzaamheid en contact. Vrijwilligerswerk is een bron van echte, gewaardeerde en warme, sociale contacten.

maart 30, 2011

Ne schone mens

Filed under: Collega-fotografen, Fotografen — Tags:, — francistilborghs @ 10:56 am

COPYRIGHT FRANCIS TILBORGHS

Vorige zondag interviewde ik Pierre Delaunay voor het magazine De FOTOgraaf. Pierre zijn beelden vallen op door de ‘dichtbijheid’ waarmee hij de mensen fotografeert. Hij zit ze bijna letterlijk op de huid. Het feit dat hij soms mensen portretteert met een macrolens, versterkt dit gevoel nog. Naast het feit de Fransman een sterk gevoel voor lichtinval en compositie heeft, is het vooral zijn warme persoonlijkheid dat zijn sterkste punt is. Het is niet iedereen toegestaan om als fotograaf zo dicht bij je modellen te komen. Dat komt al snel bedreigend over. Niet zo bij Pierre. Zelfs tijdens ons gesprek voelde het aan alsof hij een soort van warme energie uitstraalt. Iets wat je doet ontdooien en je heel relaxt maakt. Misschien is het dat wel dat van iemand de ideale portretfotograaf maakt ?

Het volledige interview kan u lezen in het volgende nummer van De FOTOgraaf.

maart 14, 2011

Professional Imaging in Nieuwegein

Filed under: evenement, Fotografen — Tags:, , — francistilborghs @ 1:18 pm

COPYRIGHT FRANCIS TILBORGHS

 

Nog tot morgen kan u terecht in Nieuwegein om er de allernieuwste producten op de markt te aanschouwen en naar tal van topsprekers te luisteren. Zondag reisde ik af richting Nederland om er Jeff Ascough aan het woord te horen. Hij was uitgenodigd door Canon om zijn bruidsfoto’s te commentariëren. Veel nieuws was er echter niet te rapen. Een goede huwelijksfoto wordt gemaakt door drie factoren :

1. het licht

2. de compositie

3. het verhaal van de foto

Tja, dat is een open deur intrappen natuurlijk. Met betrekking tot het licht zei Ascough dat de kwaliteit belangrijker is dan de kwantiteit. Sommige fotografen hebben nooit licht genoeg en gooien er dan maar een flitser tegenaan. Met de hoge isowaarden die de nieuwste camera’s aankunnen is er echter altijd licht genoeg volgens de Engelsman.  Hij gebruikt dan ook nooit flitslicht.

 

COPYRIGHT FRANCIS TILBORGHS

 

Ascough zoekt de plaatsen op met de mooiste lichtinval en daar gaat hij staan wachten. Wachten tot het beeld voor zijn lens verschijnt dat hij in gedachten heeft. Mij lijkt dat een riskante manier van werken want je kan lang wachten, terwijl er rondom heen allerlei dingen gebeuren die je gewoon mist… omdat je wacht. Daarom hoef je nog geen honderden beelden te schieten (‘spray and pray’) in de hoop dat er iets goeds tussen zit.

Wat bij de beelden van Ascough vooral opvalt is de sterke compositie van zijn foto’s. Die zijn soms zo evenwichtig dat een toeschouwer hem de vraag stelde of hij de personen in beeld soms regisseerde. Dat blijkt niet het geval te zijn. Als dat waar is, dan heeft de Britse bruidsfotograaf een soort van zesde zintuig om het ‘moment décisif’ te voorspellen. Dat maakt van hem een soort Cartier-Bresson van de hedendaagse huwelijksfotografie. Voor mij is het dit zesde zintuig dat van Ascough een betere fotograaf maakt dan die honderden andere bruidsfotografen.

 

copyright francis tilborghs

 

Wie mij ook kon bekoren was Frank Doorhof. Deze Nederlander geeft workshops in binnen- en buitenland over portret- en glamourfotografie. Frank speelt gewoon met zijn lichtmeter zonder nadenken. Hij weet dat 4 stops verschil zijn grijze achtergrond zwart maken en dat 2 stops overbelichten voor een witte achtergrond zorgen. Met dezelfde lichtopstelling, maar door gewoon het model iets te draaien en voor een ander diafragma te kiezen, creërt hij een totaal ander beeld. Deze workshops zijn een must voor elke starter vind ik. Doorhof richt zijn lichtmeter steeds naar de lichtbron en niet naar de camera. Stof voor discussie dus. Volgens de Nederlander is zijn methode de enige juiste en hij geeft daarvoor volgende argumentatie : Als je het licht meet naar de camera toe en je verplaatst de lichtbron van voor het model naar naast het model, dan krijg je een andere lichtmeting. Alleen als je naar de lichtbron toe licht meet, krijg je bij gelijke afstand ook gelijke waarden.

Ik ging alvast met twee van zijn DVD’s naar huis.

Foto’s volgen….

februari 18, 2011

FEP-Congres in Lyon : dag 3

Filed under: FEP - QEP, Fotografen, Peterschapsproject, Uncategorized — Tags:, , , , — francistilborghs @ 8:12 am

De man naar wie ik uitkeek was Magnum fotograaf Martin Parr, de Brit die onze huidige consumptiemaatschappij op confronterende wijze in beeld brengt met zijn camera. Verwacht van hem geen mooie foto’s  in de klassieke zin van het woord. Ze zijn mooi in hun opbouw en door het ‘beslissende moment’ waarop ze genomen zijn, maar de beelden zijn dikwijls confronterend voor de kijker.

Fotografie Martin Parr

In tegenstelling tot de vorige sprekers vind Parr doet je niet teveel tijd moet steken in marketing, maar des te meer in fotograferen. Een goede foto verkoopt zichzelf. Fotografeer vanuit je persoonlijkheid en met een eigen missie. Eigenlijk doet het medium er niet toe. Of dit nu een foto,  een schilderij, of een artikel is, als het maar vanuit je zelf komt. De Brit verwonderde zich ook over het feit dat er zoveel fotografen zijn vandaag de dag. De sector is in crisis en toch wil iedereen fotograaf worden. Elk jaar weer studeren er honderden jongeren af terwijl de kans op slagen, of moeten we zeggen overleven, alsmaar kleiner wordt.

De man met de rijkste carrière tijdens deze driedaagse was waarschijnlijk Paolo Roveri. Tot zijn klantenkring behoren Harpers Bazaar, Vogue, Marie-Claire, Giorgio Armani, enz.  Roveri was in het zwart gekleed, droeg een zwarte hoed en een zonnebril, en vroeg het licht uit te doen terwijl hij sprak. Mogen we hier spreken van ‘stercapsones ?’.  Of was het louter illustratief voor wat hij ging zeggen ? Zwart is namelijk de basiskleur van de fotografie. Wie schrijft heeft een wit blad nodig, wie fotografeert heeft een onbelicht vel fotopapier nodig. Zonder duisternis is er geen foto.

Fotografie Paolo Roversi

De fotostudio van Paolo Roveri die hij ons aan de hand van beelden liet zien, zou zelfs een amateurfotograaf het schaamrood op de wangen toveren. Het kwam vuil en rommelig over, maar Paolo noemde het zijn ‘Kingdom of dreams’. En als je dan ziet wat er uit de man zijn camera komt, want daar gaat het uiteindelijk over, dan moet je hem gelijk geven. Zijn technische camera maakt van elke vrouw een Venus van Milo. Elk beeld overvalt je met een wow-gevoel. En dat allemaal met weinig middelen. Het is dus niet de studio die van ons een pro maakt, maar wel het oog dat in de duisternis schoonheid creërt in badend licht.

Fotografie Paolo Roversi

Als afsluiter op dit FEP-congres werd Uwe Ommer geprogrammeerd. Waarschijnlijk geïnspireerd door ‘The Family of man’ van Edward Streichen, ging Ommer de wereld rond om meer dan 1000 families te fotograferen. Zowel in de armste landen als in de rijkste steden. Met hulp van drie sponsors werden de beelden levensgroot tentoongesteld in de straten van o.a. Keulen, Genève. Een schoolvoorbeeld dus van een project waarmee je in de ‘boekskes’ komt.

fotografie Uwe Ommer.

februari 12, 2011

Verslag FEP-Congres in Lyon : dag 2

Filed under: Collega-fotografen, evenement, FEP - QEP, Fotografen — Tags:, , , , — francistilborghs @ 12:41 pm

Eddie Tappi gefotografeerd door Ioannis Tsouloulis

Fotografie Eddie Tapp

 

Eddie Tapp kwam uit de States overgevlogen om ons een en ander bij te leren op gebied van beeldbewerking. Persoonlijk had ik meer verwacht van zijn bijdrage. De foto’s die hij toonde waren mij ‘te Amerikaans’ met modellen als Barbiepoppen en te veel kleur. De trucs die hij toonde waren weliswaar goed bedoeld, maar Photoshop leer je nu eenmaal niet op een congres. Wat mij wel bij is gebleven is het gebruik en de voordelen van Smart Objects.

Umberto Stefanelli gefotografeerd door Ioannis Tsouloulis

Fotografie Umberto Stefanelli

Umberto Stefanelli uit Italië kwam als tweede zijn ding doen. De man heeft jarenlang in New York en in Japan gewoond en dat merk je aan zijn stijl. Gans zijn carrière heeft hij op Polaroid gewerkt tot het moment dat de fabrikant failliet ging. Nu is de IPhone voor hem de nieuwe Polaroid : een nieuw medium dat hem toelaat te experimenteren. Hij noemt zichzelf  een fine art fotograaf en laat zich in Amerika, Europa en Azië vertegenwoordigen door verschillende agentschappen. Je houdt van zijn kunstige stijl of je houdt er niet van. Een tussenweg is er niet. Zijn kinderportretten omkadert met persknipsels over de dood van de vorige paus, vond ik persoonlijk wat ver gezocht. Voor zijn bewogen zwartwit beelden van Japanse landschappen zal waarschijnlijk wel een select publiek zijn. Zijn raad aan de aanwezigen :

- MAAK goed werk, PROMOOT het dan, om het tenslotte te VERKOPEN. In die volgorde. Wie een project start met als doelstelling te verkopen, zal niet slagen. Je moet werk maken dat uit jezelf komt en dat je graag maakt.

- Organiseer eerst een tentoonstelling voordat je naar een agent of een gallerij stapt. Dat maakt het makkelijker.

- Gebruik blog (dagelijks), Facebook en Twitter om je werk te promoten.

Bert Stefani gefotografeerd door Ioannis Tsouloulis

Bert Stefani gefotografeerd door Ioannis Tsouloulis

Tot slot van dag 2 kwam Bert Stefani aan het woord. Zijn boodschap klonk verrassend gelijkaardig met die van Pierre Delaunay. Ten eerste : deel je kennis met collega’s. Hoe meer we samen weten, hoe beter voor onze sector. Deze stelling leverde hem applaus op van het publiek. Zijn tweede stelling is ‘Photography  is fun’. Amuzeer je met experimenteren en nieuwe dingen uit te proberen. Wees als een kind nieuwsgierig. Vandaar ook waarschijnlijk dat Bert zoveel met zijn kinderen aktief is. Hij trakteerde de zaal op beelden uit een soort van familie-album waarin zijn kinderen de hoofdrol speelden. Het zou een marketingtruc kunnen zijn, de fotograaf als familieman met dezelfde dagelijkse bekommernissen als zijn doelgroep, maar bij Bert is het oprecht en authentiek.

Morgen meer informatie over de sprekers op dag 3.

november 11, 2010

Juwelenfotografie met Donald Woodrow

Filed under: Fotografen — Tags:, — francistilborghs @ 9:46 pm

Copyright Francis Tilborghs

Een paar weken geleden hadden een aantal fotografen van de beroepsvereniging de kans om een workshop ‘juwelenfotografie’ te volgen bij Donald Woodrow. Deze man is één van de weinige wereldspecialisten inzake het in beeld brengen van diamanten en juwelen. Voor zijn lens poseerden o.a. Claudia Schiffer en Naomi Cambell met sieraden op het fraaigevormde lijf. Maar Donald is bovenal een sympathiek man, geboren en getogen in New York, maar sinds de zeventiger jaren in België gevestigd. Ondertussen heeft hij zowel de Belgische als de Amerikaanse nationaliteit. De workshop ging door in het zwaar bewaakte gebouw van de Antwerpse Hoge Raad voor Diamant. Toegegeven, het heeft wel iets, foto’s maken van steentjes die enkele duizenden dollars waard zijn onder het oog van een veiligheidsagent.

Copyright Francis Tilborghs

80% van de juwelenfotografie in de magazines is slecht gemaakt zei Donald. Hoe het wel moest toonde hij de daarop volgende 2u. Een diamant fotograferen is op zich al moeilijk vanwege de vele vlakken van de steen, maar een diamant in een juweel is nog veel lastiger. Want zowel de steen als het metaal van het juweel moeten juist belicht worden.  Iets met fotografen met veel geduld dus. De beste opnames zullen te zien zijn op het feest van de beroepsvereniging op 5 december aanstaande. Meer over Donald Woodrow kan u lezen in het volgende nummer van De FOTOgraaf.

Copyright Francis Tilborghs

augustus 24, 2010

Dolen door Doel

Filed under: evenement, Fotografen — Tags:, , — francistilborghs @ 7:48 pm

Maandag 23 augustus 2010. De klok op de kerktoren van het verlaten polderdorp Doel wijst bijna vier uur aan. Druppelsgewijs komen er een aantal auto’s de Hooghuisstraat ingereden. Ze stoppen ter hoogte van de kapel van het vroegere klooster. Binnen wacht De Standaard-fotograaf Michiel Hendryckx, auteur van het fotoboek ‘Dolen’ op zijn gasten. Dat zijn een vijftigtal leden van de beroepsvereniging die een middagje foto’s nemen op de agenda hebben staan. Michiel geeft zijn collega’s meteen een opdracht. Ze hebben 2u de tijd om in het dorp rond te dolen en zich te laten onderdompelen in de omgeving. Tijdens hun ontdekkingstocht moeten ze foto’s maken van wat hen treft. ‘Geen kitch aub !’ vertelt de man er nog bij. Daarna is het de bedoeling dat iedereen zijn of haar 3 beste beelden aan Hendryckx voorlegt die dan  commentaar zal geven op de foto’s.

Copyright Francis Tilborghs

Copyright Francis Tilborghs

De fotografen zwermen uit als mieren in een mierennest waar een steen wordt ingegooid. Sommigen treden verlaten woningen binnen op zoek naar stille getuigen van een voorbij familieleven, anderen zoeken inspiratie op de dijk die het dorp scheidt van de brede Schelde met haar grote schepen. Eén collega legt zich lui in het gras met zicht op de dampende koeltorens van de kerncentrale van Doel. Wachtend op het juiste licht en de juiste wolken. Zelf wandel ik langs verwaarloosde gevels en probeer de realiteit te vatten. Die realiteit bestaat uit een polderdorp dat moet wijken voor de uitbreiding van de Antwerpse haven. Geslachtofferd op het altaar van het grootkapitaal.  Ik zie huizen met gebroken ruiten waardoor verweerde gordijnen uitwaaieren. In één pand ontwaar ik een grote teddybeer die lijkt te waken over het voortbestaan van het dorp.

Copyright Francis Tilborghs

Copyright Francis Tilborghs

Wanneer ik omstreeks 18u30 de kapel terug binnentreed, is de ruimte gevuld met het zachte zoemen van tientallen laptops. Iedereen is druk in de weer om de oogst van de voorbije middag over te zetten en te bewerken. Daarna volgt het oordeel van de grootmeester die vooraan heeft plaats gevat.  Als Michiel spreekt, dalen de Vurige Tongen neder. Geen betere plaats om deze man aan het woord te laten dan een kerk of kapel. Alleen de preekstoel ontbreekt.  Met de nodige dosis humor, maar ongezouten geeft hij zijn mening over wat hij ziet. De man is als dagbladfotograaf een vurig adept van Cartier Bresson en dat blijkt duidelijk uit de opmerkingen die hij geeft. Kadrage en compositie maken of breken de foto. Een stukje struikgewas dat onderaan half in beeld komt wordt afgedaan als overtollig schaamhaar dat dringend dient getrimd. En wat hebben wij fotografen toch met het schuins in beeld brengen van onze onderwerpen  ? De werkelijkheid is recht dus breng je dat ook recht in beeld. Wanneer een fotograaf de kleuren in zijn foto gedesatureerd heeft, komt Hendryckx pas goed op dreef. Ofwel maak je zwartwit foto’s, ofwel kies je voor kleur. Maar kleuren afzwakken is als vloeken in deze kerk. Waarom betalen wij eerst een paar duizend euro aan een topcamera die natuurgetrouwe kleuren registreert om daarna die kleuren om zeep te helpen ? Een goed beeld is sterk genoeg op zichzelf en heeft dit soort trukjes niet nodig. Bij de geboorte van de fotografie trachten de eerste fotografen in hun werk schilders na te bootsen. Het vak is pas echt doorgebroken toen fotografen hun eigen ding begonnen te doen, namelijk het weergeven van de realiteit. Waarom beginnen we dan nu te klooien met Photoshop en te doen alsof we schilders zijn ? Sommige collega’s hoorden met gekrulde tenen dit betoog aan en gingen de discussie aan met De Standaard-fotograaf. Zij vinden dat een nadrukkelijke nabewerking een beeld een eigen karakter kan geven en dat je mee moet met je tijd. Ook zij hebben  een punt, maar Michiel Hendryckx is uitgenodigd om zijn visie weer te geven en dat doet hij dan ook met verve.

Copyright Francis Tilborghs

Copyright Francis Tilborghs

Ik ben er van overtuigd dat de grote meerderheid van de collega’s met een goed gevoel naar huis ging. De kritiek was steeds opbouwend geweest en zonder de bedoeling iemand te kwetsen. Hendryckx speelde op de bal en niet op de man. Dat siert de man. Daarom dat er op het einde van de dag al een  afspraak werd gemaakt voor een volgend treffen. Diegenen die er deze keer niet bij konden zijn, krijgen dus nog een herkansing. Grijp ze  met beide handen zou ik zeggen want je krijgt niet zo dikwijls de kans om je werk te laten beoordelen door een gevestigde waarde uit de Belgische journalistieke fotografie.

Een artikel over Michiel Hendrickx en zijn fotoboek ‘Dolen’ vindt je hier.

Tekst en foto’s : Francis Tilborghs

juli 24, 2010

Kinderfotograaf Jock Sturges

Filed under: Fotografen — Tags:, , — francistilborghs @ 12:36 pm

Vorige week vielen Carl Lapeirre en Johan Brouwers op l’Eté des Portraits in Bourbon Lancy in de prijzen.  Johan deed dat met een portret van een Namibische bosjesman, terwijl Carl won op zijn bekend terrein, nl. kinderfotografie. Over dat laatste werd wat schamper gedaan, zegt de winnaar in Het Nieuwsblad. België sleurt sinds Dutroux blijkbaar een imago van pedofielen en kinderverkrachters met zich mee in het buitenland.   De pedofiliezaken in de Belgische kerk versterken dit beeld nog. Nieuw is dit fenomeen echter niet en het beperkt zich zeker niet tot België en haar buurlanden.  Sommige beelden van wat de Britse fotograaf David Hamilton in de jaren zeventig  publiceerde zouden vandaag de dag waarschijnlijk niet meer kunnen. De Amerikaan Jock Sturges die bekend werd met zijn kinderportretten in een naturistenomgeving, kan er van meepraten.

Fotografie Jock Sturges

Ondanks zijn gepubliceerde boekwerken en zijn exposities in de grootste musea, kreeg hij in 1990 de FBI op zijn dak. Gans zijn studio werd leeggehaald : camera’s, flitsers en archieven. Een vereniging van oerconservatieve christenen viel de grootste boekenketen in Amerika aan om Sturges’ boeken te vernielen. Jock Sturges maakt zich echter niet druk om zoveel domheid. ‘Iedere museumdirecteur kan getuigen dat mijn werk staat voor gelegitimeerde kunst’, zegt hij. ‘Of is elke afbeelding van mensen zonder kleren obsceen ? ‘.  Hier heeft hij een punt natuurlijk. Gaan we National Geographic ook verbieden omdat er blote negerkindjes instaan ? En wat dan te denken van de blote engeltjes op middeleeuwse schilderijen?  Onderstaand beeld is geschilderd door Agnolo Bronzino in opdracht van De Medici in 1560. Vandaag de dag hangt het in een museum in Firenze en is het miljoenen waard. Verbranden dan maar ?

De Amerikaanse kunstfotograaf maakt er zich niet druk over.  ‘Ik fotografeer kinderen omdat ze doorgaans androgyn zijn van uiterlijk en dat vind ik altijd mooi…. Kinderen zijn ook de beste modellen omdat ze nog niet geleerd hebben te poseren. Ik beschouw ze niet als erotiserend en ik neem nooit beelden om de kijker op te winden’.

Het lijkt er stilaan op dat na de sixties en seventies, jaren waarin alles mocht en kon, de slinger nu terug naar de meer preutse kant slaat. Misschien moeten we als fotografen daar rekening mee houden ? Voor alle duidelijkheid : het meisje op de winnende foto van Carl Lapeirre had zedig haar kleertjes aan. Zelfs haar jasje was dichtgeknoopt.

Older Posts »

Het Shocking Blue Green thema. Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.