De man naar wie ik uitkeek was Magnum fotograaf Martin Parr, de Brit die onze huidige consumptiemaatschappij op confronterende wijze in beeld brengt met zijn camera. Verwacht van hem geen mooie foto’s in de klassieke zin van het woord. Ze zijn mooi in hun opbouw en door het ‘beslissende moment’ waarop ze genomen zijn, maar de beelden zijn dikwijls confronterend voor de kijker.
Fotografie Martin Parr
In tegenstelling tot de vorige sprekers vind Parr doet je niet teveel tijd moet steken in marketing, maar des te meer in fotograferen. Een goede foto verkoopt zichzelf. Fotografeer vanuit je persoonlijkheid en met een eigen missie. Eigenlijk doet het medium er niet toe. Of dit nu een foto, een schilderij, of een artikel is, als het maar vanuit je zelf komt. De Brit verwonderde zich ook over het feit dat er zoveel fotografen zijn vandaag de dag. De sector is in crisis en toch wil iedereen fotograaf worden. Elk jaar weer studeren er honderden jongeren af terwijl de kans op slagen, of moeten we zeggen overleven, alsmaar kleiner wordt.
De man met de rijkste carrière tijdens deze driedaagse was waarschijnlijk Paolo Roveri. Tot zijn klantenkring behoren Harpers Bazaar, Vogue, Marie-Claire, Giorgio Armani, enz. Roveri was in het zwart gekleed, droeg een zwarte hoed en een zonnebril, en vroeg het licht uit te doen terwijl hij sprak. Mogen we hier spreken van ‘stercapsones ?’. Of was het louter illustratief voor wat hij ging zeggen ? Zwart is namelijk de basiskleur van de fotografie. Wie schrijft heeft een wit blad nodig, wie fotografeert heeft een onbelicht vel fotopapier nodig. Zonder duisternis is er geen foto.
Fotografie Paolo Roversi
De fotostudio van Paolo Roveri die hij ons aan de hand van beelden liet zien, zou zelfs een amateurfotograaf het schaamrood op de wangen toveren. Het kwam vuil en rommelig over, maar Paolo noemde het zijn ‘Kingdom of dreams’. En als je dan ziet wat er uit de man zijn camera komt, want daar gaat het uiteindelijk over, dan moet je hem gelijk geven. Zijn technische camera maakt van elke vrouw een Venus van Milo. Elk beeld overvalt je met een wow-gevoel. En dat allemaal met weinig middelen. Het is dus niet de studio die van ons een pro maakt, maar wel het oog dat in de duisternis schoonheid creërt in badend licht.
Fotografie Paolo Roversi
Als afsluiter op dit FEP-congres werd Uwe Ommer geprogrammeerd. Waarschijnlijk geïnspireerd door ‘The Family of man’ van Edward Streichen, ging Ommer de wereld rond om meer dan 1000 families te fotograferen. Zowel in de armste landen als in de rijkste steden. Met hulp van drie sponsors werden de beelden levensgroot tentoongesteld in de straten van o.a. Keulen, Genève. Een schoolvoorbeeld dus van een project waarmee je in de ‘boekskes’ komt.
fotografie Uwe Ommer.
