De voorbije week bracht ik aan bezoekje aan de Antwerpse boekenbeurs. Dat er heel wat kookboeken op de markt gebracht worden, kan geen mens ontgaan. Elke uitgeverij heeft wel drie, vier, vijf boeken over eten in de aanbieding staan. Dit alles is een gevolg uiteraard van de talrijke kookprogramma’s op TV die je moeten doen geloven dat je in de voetsporen van de topchefs kan treden. Eigenlijk gaat het hier om hetzelfde soort volksverlakkerij die je ook in de fotografische sector ziet. Zoals het onmogelijk is om een meesterkok te worden door kookboeken te lezen en naar televisie te kijken, zo word je ook geen goed fotograaf door wat handboeken over digitale fotografie te kopen. Net zoals je niet kan leren fietsen uit een boek. In onze huidige consumptiemaatschappij willen we steeds meer, steeds sneller en het mag allemaal geen moeite kosten. Men koopt een fotocamera, leest een boek over fotografie, en voila, we zijn fotograaf. Zolang dit in eigen familiekring gebeurt is er niets aan de hand, maar velen voelen zich al snel geroepen om hier en daar een huwelijksreportage mee te pikken. Ik vraag mij dan af of er ook hobbykoks zijn die in bijberoep op communie- of huwelijksfeesten gaan koken ? Ik twijfel eraan. Wie wil er zijn feest nu laten verknallen door een slechte maaltijd, bereidt door een amateurkok. Niemand toch ? Waarom geldt die logica dan niet voor het inhuren van een bruidsfotograaf ? Is het omdat men het verschil in kwaliteit niet ziet ? Of is het huwelijkalbum minder belangrijk en wil men liever indruk maken op familie en kennissen met een poepchique feestzaal en uitgebreide schotels ? Buiten het huwelijkspaar heeft niemand last van een amateuristisch gemaakt fotoboek, maar van slecht eten wordt gans de familie ziek. Het uiterlijke vertoon is belangrijker dan foto’s die de échte emoties van de dag weergeven. Misschien moet ik mij dan toch maar wat kookboeken kopen en topkok worden.
