Maandag 24 oktober trok een groep starters van de NVB naar Nederlands en Belgisch Limburg om hun kennis bij te schaven. In de voormiddag waren ze te gast bij Vakcolor waar eigenaar Bob hen in hoogst eigen persoon een rondleiding gaf in het bedrijf.
De boodschap die Bob hen meegaf was dat ze zich moeten onderscheiden met producten die de klant niet in de Hema of het Kruitvat vindt. Een canvas kan je overal kopen en ook al is de kwaliteit die je aanbiedt vele malen hoger dan die van de grootwarenhuizen, de klant gaat toch de prijzen vergelijken. Voor alle duidelijkheid, Vakcolor heeft ook canvassen in het assortiment, maar mikt toch eerder op exclusieve producten. Vandaar de Exclusive Line : Exclusive Wooden, Exclusive Aluminium en Exclusive Combi. De. meerwaarde van Vakcolor is dat ze een kant en klaar product aanbieden zodat je als fotograaf kan doen waar je goed in bent : fotograferen. Ze leveren zelfs Positiv-kartonnage met ingekleefde foto’s zonder dat daar een minimum afname voor geldt.
Na een hartelijke broodjeslunch vertrok de groep naar Diepenbeek waar Paul Croes zijn studio heeft. Paul runde in het verleden een service bureau waar reclamejongens terecht konden voor het betere fotowerk. Uiteindelijk heeft hij die hectische wereld met lange werkdagen achter zich gelaten. Hij specialiseert zich nu in dierenfotografie en meer speciaal honden.
Er wordt wel eens gezegd dat eigenaars van honden hun dieren als hun kinderen zien en daar veel geld aan uitgeven. Paul kan dat alleen maar beamen. Hij werkt nooit op locatie want op elk hondenevenement zijn er wel twee of drie amateurs die voor een appel en een ei kiekjes aanbieden. Daarom dat Croes zich beperkt dat hoogwaardige opnames in de studio.
Tot slot vertelde Paul Croes ook nog iets over modellenfotografie. Hij heeft zijn eigen werkmethode waarbij hij het model in een spiegel laat kijken. Zo ziet ze direct wat er goed of slecht is aan haar houding en kan ze onmiddelijk bij sturen. Voor speciale effecten kan de spiegel voorzien worden van waterdruppels en dergelijke. De startersgroep had haar eigen model meegebracht in de persoon van Ilka Demeyer die voor één keer eens niet achter de camera moest staan.
Last but not least werd een bezoek gebracht aan Jos Molenaars wiens winkel en studio in de schaduw van het Ambiorix-beeld in Tongeren liggen. Eerst gaf Patricia, de sympathieke echtgenote van Jos, ons meer duiding over de commerciële politiek en het runnen van een fotozaak anno 2011.
Molenaars gaat voluit voor grootformaat foto’s die als kunstwerk de living moeten sieren. Daar wordt ook het meest winst op gemaakt natuurlijk. Veelal betreft het wanddecoraties in Diasec en aluminium. Canvas is minder in trek of wordt alleszins minder gepromoot. ‘Of de klant niet terugdeinst door de hoge prijzen ?’ werd er gevraagd. ‘Wie op een tentoonstelling een klein aquarelletjes koopt, betaalt daar ook een paar honderd euro voor’ repliceert Jos. Een familieportret als kunstwerk dus om je te onderscheiden van de amateurs en de beunhazen.
Tot slot trok de bende naar de studio die gelegen is op de derde verdieping van een appartementsgebouw. Klein maar gezellig. En de kleine oppervlakte weerhoudt Jos er niet van toch ruime groepen te fotograferen, zij het dan wel in delen waarna ze in Photoshop terug herenigd worden. De groep kreeg een kleine demonstratie in productfotografie, maakte kennis met de portfolio van Molenaers en kreeg uiteindelijk de gelegenheid om eigen werk te laten zien. Zonder de persoon te kwetsen wist Jos bij elke foto tips te geven die het beeld nog beter maakte.
Een leerrijke dag dus. Vermoeid maar voldaan keerden we huiswaarts. Eenmaal in bed duurde het even voor we de slaap konden vatten. De indrukken van overdag bleven maar rondtollen in mijn hoofd. Uiteindelijk overwon de vermoeidheid het toch en droomden we van grote foto’s en mensen die stonden aan te schuiven om een kunstwerk van ons te mogen kopen.
